غنچه

نها هدفم از لاغری اینه که انقدی فیت باشم که هرموقع دلم چیزی خواستو هوس کردم باخیال راحت و بدون عذاب وجدان، هرچقد دلم خواست بخورم :)))

ینی حتا انگیزه لاغر شدنم هم شکموییه.

+ فک کنم 6 7 سالم بود خونه مامان بزرگم ناهار میخوردیم، سیر که شدم، کف بشقابم پر دونه های برنج پخش و پلا بود (مث همه بچه هایی که مستقل غذا میخورن)

بعد داییم بهم گفت میدونی همین مقدار برنجی که تو بشقابت مونده میتونه شکم چن تا آدم گشنه رو سیر کنه؟

و من از اون روز، 20 ساله هرحجم غذایی جلوم بذارن رو میخورم و اگه چیزی باقی بمونه عذاب وجدان میگیرم :/

الان، مخصوصا از وقتی که قرصا رو شروع کردم (اشتها رو زیاد میکنن)، تو ظرف کوچیک برا خودم غذا جا میکنم و خیلی وقتا عمدن دست از خوردن میکشم.

از دلدرد و سنگینی و عذاب وجدان زیاد غذا خوردن راحت شدم، 7 کیلو وزن و 2 سایز کم کردم، بعدشم انرژی دارم برای ادامه کارم.

آدم خوشحالتری ام اینجور مواقع ^^

+ گشنم شد، دلم غذای پر قارچ و پنیر میخواد :')